الاعلى بايد گفت با اضافهء و بحمده چنانچه در احاديث متكرر الورودست و درين دو ذكر اقحام لفظ اسم واقع نشده روايت كرده‌اند از هشام بن سالم از امام جعفر صادق عليه السّلام كه فرمود « تقول فى الركوع سبحان ربى العظيم و فى السجود سبحان ربى الاعلى الفريضة واحدة و السنة ثلاثة » يعنى مىگويى در ركوع سبحان ربى العظيم و مىگويى در سجود سبحان ربى الاعلى فرض يك بارست و سنت سه بار درين حديث اضافهء و بحمده نشده مخفى نماند كه شاهد آيات و روايات مذكوره دالست بر آنكه خصوص اين دو تسبيح واجبست چنانچه مختار بعضى از اصحاب ماست و در بعضى روايات صحيحه وارد شده كه خصوص اين دو تسبيح واجب نيست بلكه مطلق ذكر كافيست و ميتواند كه آيات و احاديث محمول بر وجوب تخييرى و استحباب عينى باشد چنانچه مختار كثيرى از محققان اصحابست فَلا أُقْسِمُ بِمَواقِعِ النُّجُومِ بعضى از مفسرين گفته‌اند كه كلمهء لا زائد است چنانچه على بن ابراهيم تصريح كرده و گفته كه فلا اقسم معناه : اقسم و زيادتى كلمهء لا امريست شايع و ذايع در نظم و نثر اهل لسان و در قرآن نيز وارد شده كه مراد از فلا اقسم نفى قسم نيست بلكه ايجاب قسم است و در كلام فصحا تصدير خصوص فعل قسم بكلمهء لا متعارفست و گروهى گفته‌اند كه غرض الهى مبالغه در وضوح امر و ظهور آنست به اين قسم كه قسم نميخورم من بمواقع نجوم در باب كرامت قرآن زيرا كه اين مقدمه از غايت ظهور احتياج به قسم ندارد و جماعتى را اعتقاد اينست كه فلا رد است مر كلام مطوى مقدر را كه صادر گشته از مشركين چه ايشان ميگفتند كه قرآن سحر و شعر و كهانتست فَلا أُقْسِمُ بِمَواقِعِ النُّجُومِ جملهء قسميهء مستانفه است و تقدير كلام چنين است كه « فلا يكون القرآن شعر او سحر او كهانة اقسم انه لقرآن كريم » و شر ذمه‌اى گفته‌اند كه فلا اقسم به اين تقديرست كه « فلانا اقسم » يعنى پس هر آينه من قسم ميخورم لفظ انا كه مبتداست حذف كرده‌اند و اشباع لام ابتدا نموده فلا شده چنانچه قراءت شاذه كه فلأقسم بمعنى فلأنا اقسم مؤيد اينست و مراد از